Í nútíma iðnaðar- og byggingarverkfræði eru stálprófílar lykil byggingarefni vegna mikils styrkleika, endingar og mýktar. Hins vegar hefur skynsemi efnisvals bein áhrif á öryggi verkefna, hagkvæmni og endingartíma, sem krefst alhliða mats sem byggir á vélrænum eiginleikum, umhverfisaðlögunarhæfni og kostnaðar-hagkvæmni.
Frá vélrænu sjónarhorni er kolefnisbyggingarstál (eins og Q235) mikið notað í almennum burðarvirkjum- vegna framúrskarandi styrkleika þess og vinnuhæfni. Lágt-blendi há-stál (eins og Q355) getur dregið úr þyngd um 15%-20% við jafngildar aðstæður með því að bæta við þáttum eins og mangani og sílikoni, sem gerir það hentugt fyrir langar-brýr og háhýsi. Ryðfrítt stál (eins og 304 og 316), með kjarna króm-nikkelblendi, býður upp á framúrskarandi tæringarþol og er almennt notað í efnabúnaði eða strandumhverfi með mikilli saltúða. Hins vegar er kostnaður þess um það bil 3-5 sinnum hærri en venjulegt kolefnisstál, sem gerir það að verkum að skipta þarf á milli langtíma viðhaldskostnaðar.
Umhverfisþættir eru afgerandi breyta í efnisvali. Í rakt eða efnafræðilega ætandi umhverfi myndar veðrandi stál (eins og Q295GNH) stöðuga oxíðfilmu á yfirborði þess, hægir á ryðferlinu og dregur úr trausti á and-tæringarhúð. Fyrir mjög lágt-hitaumhverfi (td undir -40 gráður) er mælt með nikkel-stáli með framúrskarandi hörku við lághita (eins og 16MnDR) til að forðast hættu á brothættum sprungum.
Að auki skiptir aðferðasamhæfni sköpum. Verkefni sem krefjast mikillar suðuhæfni ættu að nota lágt-kolefnisstál (kolefnisinnihald Minna en eða jafnt og 0,25%), á meðan kalt-beygjuferli krefjast vandlegrar athygli á sveigjanleika stálplötunnar. Í verkfræðistarfi er mælt með því að líkja eftir álagi með endanlegum þáttum greiningu og vísa til staðla og forskrifta eins og ASTM og GB/T til að ná jafnvægi milli öryggis og kostnaðar-hagkvæmni. Vísindalegt efnisval er ekki bara tæknileg ákvörðun; það sýnir einnig ábyrgð á öllu líftíma verkefnisins.